Sascha Vreekamp

Als ontwerper ambassadeur van Het Bos dat van Zichzelf is, wil ik over de toppen van de bomen van de Utrechtse Heuvelrug (en verder) zingen over het daadkrachtige en hoopvolle natuurbeheer dat de stichting vertegenwoordigt.

Als kind van de Utrechtse Heuvelrug sustte ik de mussenruzie en organiseerde ik
Ik slakkenracen. Ik ontmoette de heuse grootoorvleermuis en praatte tegen de
Vogels.

Al deze ontmoetingen leidden ertoe dat ik uiteindelijk de groene politiek in ging.
Ik wilde het graag hebben over het thuis van al mijn dieren, bomen, insecten en planten: mijn buren.

Maar ik werd teleurgesteld... aan de tafel waar er besloten wordt over mijn
Buren was het enige wat ik hoorde: 'mensenpraat'. Recreatiebeheer, parkeerplaatsen en wateroverlast. Biodiversiteit? Ook een belangrijk onderwerp, maar dat werd vooral besproken omdat het weer goed voor de mens zou zijn.

Waar is het trrr-trrr-trrr van de specht, de getap-dans van de vleermuis?
En het tjielp-tjielp-tjielp van de goudhaantjes?

Bij het Bos dat van Zichzelf is, voel ik dat mijn buren eindelijk gehoord worden. Een stichting die, waarvan anderen zeggen dat het een droom is, werkelijkheid durft te maken: durven om een bos weer terug aan zichzelf te geven.

Ik zie dat ze hun stem ECHT lenen aan die van de Natuur.